Maandelijks archief: maart 2018

Mijn Solo-me-o

Afgelopen jaar is er een hoop veranderd. Na lang wikken en wegen en uitstellen en weer hopen zijn de knopen doorgehakt en ik ben al weer geruime tijd solo me. Wanneer de kinderen bij hun vader zijn plan ik het liefst elke dag iets waar ik blij van word en soms meerdere. Vanmorgen ga ik met mijzelf naar de film en ik heb een hondenwandeldate met mijn vriendin. Als ik dat niet doe verval ik snel in het steeds analyseren van mijn nieuwe positie. Dat gaat dan een beetje zo:

Hoe was ik ook alweer voor ik ruim 20 jaar geleden mijn man ontmoette? Wat deed ik toen de hele dag en wat vond ik belangrijk? Ik was redelijk onbezorgd en een flapuit, dol op muziek en lang doorhalen met vrienden. Binnen onze relatie en door de jaren heen ben ik dus volwassen geworden en gekalmeerd en volgens mijn coach was ik zelfs een beetje bevroren geraakt. Dat was de metafoor die precies omschreef hoe ik me voelde. Frozen. Ze zei dat ik net als een dier in de freeze stand was geraakt. Dieren doen dat ook wanneer ze zich bijvoorbeeld onveilig voelen. Ik voelde me al maanden koud en rillerig.

Doel was dus om te unfreezen, te smelten. Onderdeel hierbij was mild zijn voor mijzelf en goed voor mijzelf zorgen. Warmte voor mijzelf creëren. ”Let it go” als titel song is dan wel toepasselijk. Ik hoef niet weer terug naar die onbezonnen tijd van 20 jaar terug maar wel ben ik aan het onderzoeken wie ik nog ben zonder mijn man. Wat blijft er dan over? Wat zit er nog in?

Ik ontdek nu langzaam weer dingen van mijzelf waar ik heel blij van word. Door steeds mijzelf te forceren om dan maar in mijn eentje dingen te ondernemen en plannen. Mijn solo-me-o.

Mijn solo-me-o is een ochtendmens. Ik houd van de ochtend. Ik start met mijn ochtendritueel. Ik geniet van mijn kinderen. Hun gekwebbel hoor ik in mijn hoofd gewoon doorgaan, zelfs wanneer ze bij hun vader zijn. Ik geniet van mijn hond en hoe ze mij begroet en uitlaat elke dag. Ik spreek soms uren helemaal niemand en dat vind ik lastig. Daarom spreek ik juist op straat wanneer ik met de hond loop bewust wel mensen aan. Om mijzelf te blijven openen voor contact.

Ook ga ik naar de film en de sauna met me, myself, and I. De eerste keer was doodeng en nu vind ik het heerlijk. En ga met mijzelf ergens koffiedrinken en een boek lezen in een leuke bruine kroeg in Amsterdam. Nu nodig ik soms iemand uit om samen naar kleine voorstellingen te gaan. Iets cultureels of iets met muziek. Ook kijk ik weinig tv meer en ga bewust altijd vroeg naar bed. Vroeg slapen vind ik fijn. Waar ik voorheen jarenlang naar “met het oog op morgen” luisterde, voel ik nu behoefte aan niets. Stilte. Ja en een glas rode wijn voor ik naar bed ga. Heerlijk.

Dan is er nog mijn weekritueel. Ik heb door de week heen nu ook een idioot maar heerlijk vast ritme rondom sport, werkuren, kinder-quality-time , mediteren en sociale uren. Dat helpt enorm. Ik houd mij er aan en het werkt.

De down side is er ook. Je komt natuurlijk ook alleen thuis en niemand die het zou merken wanneer ik niet thuiskom. Ja de hond want die wordt dan niet uitgelaten. Ook deelde ik voorheen elk onzinnig detail met mijn man. Dat nu niet meer alles delen is een complete omslag. In mijn hoofd doe ik het nog, maar ik houd mij in om niet meer alles te appen. Ik denk dat dat ook blijft. We zijn en blijven verbonden op zo’n gek niveau na al die jaren. Dat neemt niemand ons meer af.

Een laatste gekke eigenschap is dat ik mijzelf altijd uitdaag om nog meer kwaliteit van leven voor mijzelf te creëren. Zo heb ik mijzelf recent beloofd niet meer steeds op andere mensen te gaan wachten. Niet steeds mijn planning om te gooien voor een ander. Dan beter gewoon een week later iets doen ofzo. Dat levert nu al rust op en extra tijd om te werken.

Al met al is mijn solo-me tijd eng en nieuw en ook weer een beetje hervinden van oud. De onbezonnen ik en de vrije ik.

back-view-beautiful-bloom-906002

Is het ook voor mannen?

Jazeker en al helemaal wanneer er kinderen in het spel zijn.

Mijn inziens is het voor mannen extra belangrijk om bij een scheiding de relatie als partners goed af te sluiten en ook de relatie als ouders goed te houden. Er staat voor jou als man eigenlijk nog meer op het spel wanneer je dit niet heel bewust aanpakt.

Als man verwerk je een dergelijk rouwproces doorgaans anders dan je vrouw. Ook jij hebt door dat er geen hoop meer is op herstel van de relatie en dat is heel verdrietig , confronterend of frustrerend misschien.

Vaak ben jij degene die alimentatie zal moeten betalen. Hoe ziet dat eruit straks en waar ga je dan wonen? Hoeveel geld hou je dan over straks? Kan je dan nog wel op vakantie? Natuurlijk zijn de rollen soms ook omgekeerd en is de vrouw degene die misschien alimentatie moet betalen.

De angst dat je de kinderen niet meer kunt zien is vaak groter. Wanneer de communicatie tussen jullie misloopt, waar sta jij dan? Kan de moeder dan de kinderen bij jou weghouden? De meeste kinderen zijn meer bij de moeder. Dan moet je ineens weer alles alleen doen. Dat is voor jou natuurlijk een spannende positie.

Als man moet je wanneer je een co-ouderschap doet, er heel veel nieuwe taken bij nemen waar je voorheen amper bij betrokken was. Bijvoorbeeld het opvangen van de kinderen uit school, kinderfeestjes organiseren en het huishouden. Zo kom je enorm onder druk te staan en moet je ineens beroep gaan doen op je omgeving en om hulp vragen misschien? De kans op miscommunicatie is groter naarmate deze druk oploopt. Jij wilt als man ook gehoord worden en kunnen ventileren maar bij wie doe je dat zonder dat mensen zich ineens teveel met je gaan bemoeien. Je wilt ook ergens laten zien dat jij je best redden kan zonder je partner.

Voor een man is een scheidingsritueel ook een mooi moment om hier eens goed bij stil te mogen staan. Een bewuste start van deze nieuwe fase met alle nieuwe elementen. Een moment waarop je je mag bezinnen en kan uitspreken over de wijze waarop jij dit ervaart en wat jij daarin van belang vindt. Zonder ritueel neem je daar nu geen echt moment voor en dan hol je gewoon door en probeer je je hoofd boven water te houden. Dat houd je wel even vol maar je komt jezelf toch weer ergens tegen.

Veel van jullie vriendschappen veranderen. Je wordt niet meer vanzelfsprekend voor alles uitgenodigd. Je bent meer op jezelf aangewezen en meer alleen. Kun je dat goed? Of ga je dan vluchten in andere zaken zoals werk of andere zogenaamde verplichtingen?

Ook krijg je als man op een gegeven moment hopelijk weer een nieuwe relatie. Een scheidingsritueel is dan ook een goed moment om bewust stil te staan bij jouw eigen rol in de vorige relatie en om hierop te reflecteren. Het is van belang om te reflecteren om in een volgende relatie meer bewust te zijn te zijn je valkuilen. Beter voor jou en ook voor de ander. Je kunt dan leren van je oude- niet functionele- patronen en eventuele gemaakte missers. Niemand is perfect maar wees bereid om te leren van je fouten, zodat de geschiedenis zich niet herhaald.

Wanneer je kinderen er echt bij betrokken worden is dat pure winst. Je kinderen zien en horen ook hun kwetsbare vader en weten dan hoe jij erin staat. Dat is verhelderend en puur en dit maakt een onuitwisbare indruk.

 

john-wayne-394468__340

Moeilijk om de knoop door te hakken?

Heb jij dat ook, dat je al maandan of jaren je best doet om je relatie te herstellen? Dat je voelt dat het je te veel moeite kost. Dat wat ooit vanzelf ging nu gepaard gaat met irritaties en onbegrip. Dat de balans weg is. Dat vakanties ineens spannend zijn en dat je moe terug komt. Blij dat de gewone structuur weer begint.? Dat thuis zijn fijn is maar samen thuis zijn spanningen geeft. Dat je je best doet samen om het voor de kinderen te verbergen. In gedachten fantaseer je over wat je zou doen als je het zelf weer kon bepalen. Zou scheiden een oplossing zijn? Hebben we wel alles geprobeerd. Wil ik nog wel oud worden met deze partner? Het hoeft toch niet zo zwaar te zijn? Ook niet voor hem/haar. Mag ik kiezen? Hoe zouden mensen reageren? En dan? Wat zijn de consequenties. Wat moet je dan allemaal regelen? Hoe zit je partner er in eigenlijk?

Toen ik hier mee zat te wegen en wikken heb ik eerst een besluit genomen. Ik wil voor mijzelf kiezen en ik wil behouden wat er goed was. Toch voel je je dan schuldig en een beetje asociaal ook. Idealiter bedenk je dit voor je misschien verliefd wordt of vreemd gaat, maar dat ter zijde. Dat kun je alleen maar voor jezelf bepalen. Zelf ben ik dankbaar dat wij het hebben aangepakt voor er anderen in beeld zijn, maar ik weet dat dat niet altijd zo loopt. Het is ingewikkeld maar belangrijk voor ons en de kinderen. Het moment dat je besluit te scheiden is heel moeilijk en genoeg zaken die maken dat je het blijft uitstellen. Ook wanneer je er voor jezelf eigenlijk al uit bent misschien.

Wanneer je aansluitend aan het nemen van dit besluit, kiest voor een scheidingsritueel, dan ga je bewust vorm geven aan de wijze waarop.

In de voorbereiding op dit ritueel krijg je van mij vragen per mail. Je gaat opschrijven wat er in je hoofd om gaat en hoe het voor je voelt. Dit is voor jou al een bewustwordingsproces en ook voor je partner misschien. Zo kom je door mijn vragen in een constructieve flow. Je gaat denken in het nu en in de nabije toekomst. Niet meer in het verleden. Je gaat opschrijven wat je wel wilt. Geen loze beloftes naar kleine haalbare praktische stappen. Ook herkenbare stappen voor de kinderen.

Zelf vond ik de tijd voor de beslissing het zwaarste. Dat hoor ik van anderen ook terug.

Nu kun je in therapie gaan of aan de antidepressiva. Voor ieder is er een passende vorm. Voor anderen is een scheidingsritueel misschien voldoende. Omdat je in een korte tijdspanne alle facetten meeneemt.

Voor mij is het belangrijk om dit ritueel voor jou passend te maken. De vorm verschilt en is voor een ieder persoonlijk. Wel is de keuze voor een ritueel in deze traditioneel. Met kaarsen en muziek, mooie woorden en handelingen. De gelegenheid is echter nieuw. Samen werken aan een voor jullie passende vorm is al een prachtig proces. Het ritueel is dan de kers op de taart.2F24994B-EA1C-4540-A031-9597B5D8CAE9

Geen gif toelaten

Vandaag zwom ik, zoals elke woensdagochtend, met een vaste ploeg. Zo raakte ik in gesprek met een mooie dame op leeftijd. Ze vertelde gescheiden te zijn en in grote lijnen hoe dat was verlopen. Ze was altijd heel bewust geweest zei ze zelf ” om het gif niet toe te laten”.

Er was genoeg aanleiding geweest maar ze liet zich niet verleiden om zich te verliezen in een soort gif-reactie.

Ik vroeg haar of ze het moment nog wist dat ze dit besloot. Dat wist ze nog heel goed. Een heel bewuste keuze waar ze nu nog een heel goed gevoel over heeft.

Over het mogelijk nut van een scheidingsritueel zei ze direct: ” Ja heel goed, Dan word je er dus heel bewust van dat je een keuze kunt maken hoe je je tot elkaar gaat verhouden. Wat daarna gebeurd vang je dan veel bewuster op. Zonder zo’n bewuste keuze gaat het met je aan de haal. Dan laat je je erin meetrekken. ”

Zo denk ik er dus ook over. Zelf heb ik nog regelmatig momenten waarin het lastig is goed te communiceren. Maar omdat ik met mijzelf deze afspraak heb gemaakt kan ik mijzelf redelijk terugfluiten en soms dus een pas op de plaats maken. Even niet reageren maar diep ademhalen of gewoon gaan slapen om daarna weer kalm te formuleren wat ik belangrijk vind.